Os insomnes

Non foron suficientes as horas sen durmir

para adiviñar o matiz do sol primeiro na herba.

Os insomnes, ademais de durmir pouco, senten raro.

Senten a destempo, cando os outros dormen.

Ata que xa non saben se senten ou soamentes teñen sono.

Algo de raro  si ha de ter querer cambiar o mundo de noite.

Que clase de revolución é a que se fai mentras a xente durme?

Algún insomnes, coma min, ademais de durmir pouco, son caóticos.

Eu escribo para intentar ordenarme.

Ou para que me entre o sono, ou para ambas.

Quizais escribo para. Para alguén. Para outros insomnes.

Para os pesadelos. Ou para paralos.

Por que escribo non me importa.

Os porqués non se escriben, chóranse.

As horas sen durmir seguen a ser poucas

para deixar de vivir verdades que non existen de día.

Vivir lonxe

We run away, but we don’t know why.

A hora da fuxida non segue a lóxica do tempo,

se é que algunha vez este se guiou por algún sentido

común

iso somos, notas repetidas dunha melodía discordante

dependente das caixas torácicas de cada quen.

Non coñezo pautas para o baleiro.

Por coñecer, diría que só sei o meu nome,

e tan siquera ese foi un proceso participativo.

Mais lembro a ferida, tan ben, que sinto a costra

incluso antes do impacto.

O meu corpo queda, como queda o meu nome,

pero hai tempo que me expandín fóra das costuras.

Para atopar remendos

habería que volver á carne,

á consciencia de como era o tempo

antes da primeira fuxida

tan lonxe, tan afastada do sentido das horas

como o está do sentidos dos nomes,

da individualidade da que dotamos a pel,

a pel

esa que tamén se repite,

recubrindo milleiros de caixas torácicas no fondo iguais, 

como universais foron sempre as pantasmas.

Castañas asadas.

Es tarde y me apresuro

porque febrero pronto dejará de serlo.

Al ordenador le cuesta respirar.

(Mientras adolece un cigarro en mi mano -pienso-)

A mi abuelo le gustaba salir en bicicleta a por agua.

(“A auga de Cabreiroá, que ben va”)

Las imágenes pasadas se confunden con las futuras

como heridas latentes preparadas para reventarlo todo.

(Otra vez)

Así me fundo con la noche

y me dejo arropar por el silencio.

Porque el tiempo siempre fue eso.

Un silencio.

Una fiesta.