Escoito á miña avoa describirme minuciosamente o número de xoias que tiña a señora Maruja.
Morreu hai tres semanas. Enteréime onte, ao chegar.
O reconto dos materiais e cores das alfaias da finada sucedeuse xa un par de veces dende entón.
Atendo paciente ao listado que me fai a miña avoa. Con ilusión e nostalxia saca dunha caixiña envolta en pano branco uns pendentes de ouro e pedra “rosa da Francia” que nunca antes me ensinara. Que nunca usou nin usará. Uns pendentes que a Maruja lle regalara hai anos, cando aínda nos abría a porta.
Penso na soidade que a veciña buscaba nestes últimos tempos. Na introspección de quen non quere compartir nada con ninguén. No repregamento do corpo sobre o sofá. No monólogo do televisor, acendido todo o día.
A apatía das estacións. Hai xente que non precisa de apertas cando fóra está a chover.
Decátome de que as mozas xa apenas levan ouro. Segundo parece, os metais preciosos tamén sofren a arbitrariedade das convencións sociais, o cambio das asociacións exterior-interior. Ao ouro tamén lle afecta a historia.
Penso logo no detallado que falan as avoas. No baixiño e longo que falan, nos xestos da cara e o movemento continuo das mans. Na escenificación e a importancia do pequeno. Na paciencia da recreación e a necesidade da memoria.
No hay comentarios:
Publicar un comentario